Epidemie dżumy

Opaliński

Historia zna trzy główne epidemie dżumy. Pierwsza z nich wybuchła w VI-VII wieku i jest określana dżumą Justynianina. Opanowała Cesarstwo Bizantyjskie i uśmierciła około 40 procent tamtejszych mieszkańców. Następnie rozprzestrzeniła się w Europie, w której zabiła połowę ludności. Do kolejnej potężnej epidemii dżumy doszło w latach dziewięćdziesiątych XIX wieku w Chinach. Choroba dotarła tam z Indii, natomiast na zachodzie nie osiągnęła większego zasięgu. Dżuma w Chinach przyczyniła się do spadku liczby światowej populacji z 450 milionów do 350 milionów.

Inne epidemie tej choroby nie zbierały już tak krwawego żniwa, jednak były nie mniej groźne. W 1603 roku dżuma uśmierciła 38 tysięcy londyńczyków. Pojawiła się też we Włoszech, Sewilli czy Wiedniu. Mniejsze epidemie dżumy pojawiły się także w Marsylii oraz w Rosji. W XVIII epidemie tej choroby zaczęły zanikać, a ich miejsce zaczęła zastępować cholera, które objęła przede wszystkim Europę i Azję. Wszystkie epidemie dżumy nieodwracalnie zmieniły struktury społeczne, stały się też powodem prześladowań mniejszości, np. Żydów czy trędowatych.